Sandra

Sandra is slachtoffer van een zedenmisdrijf en wilde de dader ontmoeten om antwoord op vragen te krijgen. En om zeker te weten dat ze niet bang meer voor hem hoefde te zijn na zijn vrijlating.

"Nadat de dader zich had aangegeven, heb ik hem via de politie een kaart gestuurd. Ik was blij dat hij zich had aangegeven, niet alleen voor mijzelf maar ook voor hem en dat wilde ik hem laten weten. De dader schreef me terug dat hij hoopte dat hij ooit zou kunnen zeggen dat het hem speet wat er was gebeurd.

Omdat ik nog zoveel vragen had, wilde ik hem ook ontmoeten. Ik wilde voelen hoe het is om die confrontatie aan te gaan. De week voor de ontmoeting heb ik elke dag het gesprek geoefend. Natuurlijk was het spannend toen het eindelijk zover was. Ik kreeg als eerste het woord en heb hem verteld hoe ik alles heb ervaren en hoe vernederend de verkrachting voor mij was. Ik kon hem tijdens mijn verhaal niet in de ogen kijken, maar ik zag wel dat mijn woorden hem raakten.

Hij bleek een moeilijke jeugd achter de rug te hebben. Allebei zijn ouders zijn alcoholist, thuis altijd ruzie en geen degelijke opvoeding. Cocaïne bleek zijn eigen zwakke plek. Onder invloed van drugs wilde hij een vrouw en op dat moment liep ik voorbij. Ik snap zijn verklaring, maar een ellendige jeugd moet je niet op iemand anders, op mij, afreageren. Als je volwassen bent, pak je je eigen zaken aan en leg je problemen niet op andermans bordje.

Omdat ik bang was dat hij mij op zou komen zoeken, wilde ik weten wanneer hij vrij zou komen. We hebben afgesproken dat hij me zou laten weten wanneer hij met proefverlof gaat en hij heeft me beloofd niet op te komen zoeken. Na de ontmoeting hebben we elkaar opnieuw geschreven. Ik was benieuwd naar het gevangenisleven. Hij vertelde me dat hij nog nooit had verteld aan medegedetineerden waarom hij vastzit, omdat een zedenmisdrijf het laagste van het laagste blijkt te zijn. Door onze ontmoeting heeft hij toch de moed gehad om het te vertellen.

Het gaat nu goed met me, ook omdat ik er iets mee doe. Ik wil niet in een hoekje gaan zitten en mijzelf beperken. Ik wil léven. Onder andere door het contact met de dader is het aan het helen."

Dit is een waargebeurd verhaal. Voor de foto is gebruik gemaakt van een model.

John

John is schuldig aan de verkrachting van Sandra. In het slachtoffer-dadergesprek heeft hij verteld hoe hij tot zijn daad kwam en hoe hij zich daarvoor schaamt.

"Al vrij snel na mijn arrestatie kreeg ik via de politie een kaartje van Sandra. Dat verbaasde me. Ze schreef dat ze blij was dat ik mijzelf had aangegeven, niet alleen voor haarzelf maar ook voor mij. Dat verbaasde me nog meer. Het zette me ook aan het denken. Ik heb haar toen teruggeschreven dat ik hoopte dat ik op een dag tegen haar zou kunnen zeggen dat het me speet wat ik gedaan had. En dat ik bang was dat ik haar leven had vernield. Maar ze schreef me terug dat dat niet zo was, omdat ze haar leven door niemand kapot liet maken.

Nadat ik was veroordeeld bleek ze nog veel vragen te hebben en me te willen ontmoeten. Dat wilde ik zelf ook wel, maar mijn begeleiders vonden het in eerste instantie niet zo’n goed plan. Uiteindelijk hebben we toch een afspraak gemaakt. Ze vertelde hoe ze alles had ervaren en wat het met haar gedaan had.

Toen ik het woord kreeg, heb ik haar eerst mijn excuses aangeboden. Ik schaamde me zo over wat ik had gedaan! En ik heb haar verteld over mijn jeugd, dat ik verslaafd was aan cocaïne en dat ik in een ontwenningskliniek heb gezeten. Die was me te bijbels, dus liep ik weg en heb toen geld van mijn rekening gehaald, duizend euro, om cocaïne te kopen. Ik stond echt strak van de cocaïne en moest en zou een vrouw hebben toen Sandra net voorbij liep. Toen na een paar dagen de drugs waren uitgewerkt, kwam ik bij zinnen en heb ik mijzelf aangegeven. Maar dat laatste wist ze natuurlijk al.

Na onze ontmoeting hebben we nog een paar keer met elkaar geschreven. Ik was zo opgelucht na het gesprek! Door onze ontmoeting had ik ook de moed om aan medegedetineerden te vertellen waarom ik vast zat. Als je veroordeeld bent voor een zedenmisdrijf dan ben je echt uitschot binnen. En ik heb ook  contact gezocht met mijn ouders. Die had ik al heel lang niet gesproken."

Dit is een waargebeurd verhaal. Voor de foto is gebruik gemaakt van een model.

  • Sandra

    Ik heb verteld hoe het voor mij was. Ik zag dat mijn woorden hem raakten.

    John

    Ik was bang dat ik haar leven had vernield.

  • Piet

    Die voetstappen bleven terugkomen in mijn dromen.

    Mike

    Ik wilde zien en ervaren wat ik had gedaan, dat had ik verdiend.

  • Bastiaan

    Na de overval vertrouwde ik niemand meer.

    Jasper

    Ik vind het vreselijk wat ik heb gedaan en wilde graag mijn excuses maken.