Piet

Piet is slachtoffer van een geweldsmisdrijf en lijdt daarna aan nachtmerries en woede. De ontmoeting geeft de dader een gezicht.

"Direct na het delict wilde ik al een gesprek met de dader. Hij heeft mij van achteren overvallen en daardoor heb ik wel zijn voetstappen gehoord, maar niet zijn gezicht gezien. Die voetstappen bleven maar terugkomen in mijn dromen. Ook wilde ik hem vragen hoe hij het in vredesnaam in zijn hoofd haalde om een oudere man te overvallen. Ik was dan ook erg blij toen ik eindelijk ‘mijn’ dader kon ontmoeten.

Natuurlijk vond ik het spannend toen de dag van de ontmoeting aanbrak, maar ik was vooral opgelucht dat het eindelijk zover was. Ik zag een forse jongeman met tranen in zijn ogen de gesprekskamer binnenlopen. Hij leek bang te zijn voor mij en toen ik ter begroeting mijn hand naar hem uitstak, reageerde hij verbaasd. Toen ik hem zag, vroeg ik me af wie er nu eigenlijk zwaarder letsel had opgelopen: hij of ik? Voor deze man hoefde ik niet bang te zijn. Hij vertelde dat hij heel veel spijt had van wat er was gebeurd en dat hij alles op alles wilde zetten om zijn leven weer op de rit te krijgen. Ik was blij hem te kunnen vertellen wat voor mij de gevolgen waren van de overval. Toen ik hem dat vertelde schrok hij erg. 

Na afloop van het gesprek was ik erg opgelucht en blij dat ik het gesprek met de dader was aangegaan. Ik heb nooit meer voetstappen gehoord, omdat ik nu een gezicht heb bij de dader. Dat alleen al is voor mij hele grote winst. En ik weet dat hij oprecht spijt heeft van wat hij heeft gedaan. Ik zou het slachtoffers altijd aanraden om het  gesprek aan te gaan met de dader, alleen al om je verhaal en je vragen kwijt te kunnen. Het haalt de meest scherpe randen weg van wat er is gebeurd." 

Dit is een waargebeurd verhaal. Voor de foto is gebruik gemaakt van een model.

Mike

Mike zit in detentie voor het geweldsmisdrijf waar Piet het slachtoffer van werd. De ontmoeting met hem, helpt om een nieuw begin te maken.

"Ik was vreselijk zenuwachtig om Piet te ontmoeten. Als je in je cel zit, is alles ineens anders. Ik voelde me enorm schuldig, ik schaamde me voor mijn eigen gedrag. Niks wat ik kon zeggen, kon goedmaken wat ik had gedaan. Toch wilde ik ingaan op zijn verzoek om elkaar te spreken. Ik wilde zien en ervaren wat ik had gedaan, dat had ik verdiend. En ik wilde zijn vragen beantwoorden. Als ik hem daarmee kon helpen.

Het gesprek viel me heel erg mee. Hij kwam heel rustig op me over, meer dan ik, en we kregen de ruimte om ons verhaal te vertellen. Ik heb uitgelegd hoe mijn leven er op dat moment uit zag, dat ik het allemaal niet meer aankon. De schulden, mijn scheiding, de stress. Ik had zo’n woede en paniek in me dat ik mezelf niet meer herkende. Piet had de pech dat hij op het verkeerde moment op de verkeerde plek was. Pas achteraf, toen het te laat was, besefte ik wat ik had gedaan. Het was nooit mijn bedoeling om hem iets aan te doen.

Door het gesprek kan ik de gebeurtenis wat meer achter me laten. Door het slachtoffer onder ogen te komen en mijn schuld aan hem te bekennen, is er een last van mijn schouders gevallen. Ik heb het gevoel dat ik hiermee een stap zet in de goede richting. Ik wil weer wat van mijn leven maken. Samen met de anti-agressietraining die ik nu volg, hoop ik en verwacht ik nooit meer zoiets te laten gebeuren."

Dit is een waargebeurd verhaal. Voor de foto is gebruik gemaakt van een model.

  • Bastiaan

    Na de overval vertrouwde ik niemand meer.

    Jasper

    Ik vind het vreselijk wat ik heb gedaan en wilde graag mijn excuses maken.

  • Sandra

    Ik heb verteld hoe het voor mij was. Ik zag dat mijn woorden hem raakten.

    John

    Ik was bang dat ik haar leven had vernield.

  • Piet

    Die voetstappen bleven terugkomen in mijn dromen.

    Mike

    Ik wilde zien en ervaren wat ik had gedaan, dat had ik verdiend.